|
[Vertaald door Geert Coppieters,
'Katterij Nevartis'.]
Harrison
Weir organiseerde reeds in 1871 (!) de allereerste
kattenshow in Londen, pende de eerste standaarden van de
verschillende variëteiten neer en schreef daarnaast ook een
werk over katten en de verschillende, in zijn tijd gekende
rassen.
Lees
hier een eigen vertaling van het uittreksel uit zijn
prachtige oude boek 'Our Cats' (1889), "De Russische
langhaar kat uit de 19de eeuw",
-----------------------------------------------
Het portret hieronder is van een kat
die mij vele jaren geleden werd gegeven, waarvan de ouders
uit Rusland kwamen, maar ik kwam er nooit achter uit welk
deel precies. Hij verschilde in vele opzichten van de Angora
en de Pers. Hij was groter van lichaam, met kortere benen.
De manen van het hemd waren zeer groot, lang en dicht, en
van een meer wollige textuur met ertussen ruwe haren; de
kleur was donker tabby, hoewel de markeringen niet
uitgesproken zwart, noch duidelijk te onderscheiden waren;
de basiskleur was van het zo gewilde diepe en rijke, wat de
Pers bezit, met een enigszins doffe uitstraling. De ogen
waren groot en prominent, van een fel amber, lichtjes
groenachtig getint, naar verhouding grote oren, met kleine
kwastjes, vol met lang, wollig haar, de ledematen stevig en
kort, de staart zeer ongelijkmatig, want die was kort, zeer
wollig en dichtbedekt met haar van gelijke lengte vanaf de
aanzet tot het topje en van vorm zeer gelijkend op dat van
de Engelse wilde kat.
Zijn beweeglijkheid was niet zo
wendbaar als dat van andere katten, noch had hij blijkbaar
enige nood aan warmte, want hij hield ervan om zich bij het
koudste weer buiten te vertoeven. Een andere bijzonderheid
is dat hij er weinig om leek te geven om vogels als
voedselbron te bekijken, noch waren zijn gewoontes als die
van de kortharige katten die zijn metgezellen waren. Hij
hechtte zich aan geen enkele persoon, zoals dat wel het
geval was met een aantal anderen, maar merkwaardig genoeg
had hij een bijzonder interesse voor een van mijn
kortharige, zilvergrijze tabbies; de twee verschenen altijd
samen. Ze zaten naast elkaar voor het vuur. Als er eentje de
kamer verliet, volgde de ander. Daar gingen ze, langs de
tuinpaden, immer nog maatjes; en 's nachts sliepen ze in
dezelfde doos; ze dronken melk uit dezelfde schotel en aten
uit hetzelfde bord, en leken in feite slechts voor elkaar te
bestaan. Met al mijn ervaringen heb ik nooit een meer
toegewijd paartje gekend.
Ik heb slechts één kitten gefokt met
deze Russische kater en dit was het nageslacht van de
kortharige zilver tabby. Het was zwart-met-wit, en leek in
grote mate op de Rus, met een wollige vacht, wat manen, en
een korte, zeer pluizige staart. Dit leek, net als zijn
vader, eerder verlekkerd op andere dieren dan vogels als
voedselbron en hoewel zeer klein, zou het zonder enige
aarzeling een volwassen rat aanvallen en doden.
Harrison Weir
Ik heb verscheidene Russische katten gezien, maar nog
nooit had ik eerder dan bij deze kans de gelegenheid om hun
gewoontes en levenswijze te vergelijken met die van de
andere rassen; noch heb ik enige andere gezien dan tabby
gekleurde en meestal waren ze donkerbruin. Ik ben er mij
terdege van bewust dat veel kruisgefokte katten worden
verkocht als Russische, Angora en Persen, hetzij als zulks
of als kortharige en sommige daarvan behouden natuurlijk in
grote mate de onderscheidende kenmerken van elk ras. Maar
voor het geoefende oog is er over het algemeen - ik zeg niet
altijd - enige vorm van verschil waardoor het bijzondere ras
duidelijk kan worden gedefinieerd. Wanneer de prijzen worden
uitgereikt voor de beste langhaar kat,, zoals dit zelfs bij
onze grootste kattenshows het geval is, bestaat er in de
ogen van de rechter uiteraard geen onderscheid ten aanzien
van het ras. Hij kiest, zoals hij verplicht dient te doen,
diegene die over heel de lijn de beste * langhaar * kat is:
de vachtlengte, de kleur, de textuur en de conditie van de
tentoongestelde zijn de punten die zijn eerste aandacht
vereisen. Maar als het zou opgevat zijn dat de prijs moest
worden uitgereikt voor de beste Angora, Pers, Rus, enz., zou
het de taak meer dan gewoon moeilijk maken, want ik heb een
aantal "voor het eerst gekruiste katten" gezien, welke
allen, of zo goed als allemaal, over de nodige kenmerken
beschikten van die voor de Angora, Pers of Rus, terwijl
anderen die zo gefokt waren, beslist tekort schoten, de
Angorakruising soms enkel door de staart en een licht en
klein 'hemd' aantonend.
Tezelfdertijd moet worden opgemerkt dat, hoewel van tijd
tot tijd enkele uitstekende exemplaren dusdanig kunnen
worden gefokt, het geenszins wenselijk is om zulks een te
kopen en beschikbaar te stellen, want zij zullen naar alle
waarschijnlijkheid "achteruitzetten" - dat wil zeggen, na
een aantal generaties- hoewel ze mogelijks gepaard met
volbloedlijnen, over een kleine familie van vrij
"kortharige" zullen beschikken. Ik heb dit bij konijnen
vastgesteld, die na een bepaalde tijd korthaar rassen te
hebben gefokt, plots een terugval maakten met een nest van
"langharige", maar het experiment werd nog niet met katten
uitgevoerd. Tegelijkertijd kan ik aanbrengen dat ik er
weinig of niet aan twijfel dat dit het geval zou zijn;
daarom wil ik er bij alle mensen die gek zijn op katten - of
zelfs andere dieren - van welk bepaald ras ook, op
aandringen om indien mogelijk enkel en alleen maar diegene
met de zuiverste stamboom te gebruiken, omdat dit eerder
veel teleurstelling zal voorkomen dat er anders uit zou
kunnen voortvloeien. Maar ik ben aan het afwijken, dus terug
naar mijn onderwerp - de Russische langhaar kat. Ik zeg
welbewust langhaar kat, omdat ik het hierna zal hebben over
de katten uit Rusland, die korthaar zijn, waarvan ik tot nu
toe geen tabbies heb gezien, doch enkel effen van kleur. Dit
is des te meer uniek, omdat alle langhaar katten bruine
tabbies waren, slechts op een of twee uitzonderingen na, die
zwart waren. Het is gewoon mogelijk dat deze de nakomelingen
waren van tabby of grijze ouders, want het wilde konijn
staat erom bekend van zwartgekleurd nageslacht te hebben
gehad. Ik heb in de South Downs een zwart konijn van tussen
grijze zien geschoten worden.
Ik herinner me niet dat ik een witte Russische "langhaar"
gezien heb en ik zou me bijzonder dankbaar voelen jegens
eenieder van mijn lezers die mij meer informatie over dit
onderwerp zou kunnen bezorgen of over enig ander, met
betrekking tot de verschillende kattenrassen of het leven en
de gewoontes van de kat. Ik ben er mij terdege van bewust
dat er geen twee katten volkomen gelijk zijn, hetzij van
vorm, kleur, bewegingen of gewoontes, maar waar ik zoveel
onderzoek naar verricht heb en zoveel aandacht aan besteed
en waar ik op aan wil sturen, zijn de bestaande natuurlijke
onderscheidingen van de verschillende rassen, in brede zin.
Het is in die zin dat ik me dankbaar zal voelen voor
enigerlei informatie.
|